Het productieproces liep niet meteen van een leien dakje, maar op 27 januari is het eindelijk zover: Channel Zero presenteert zijn nieuwste werkstuk, getiteld 'Black Fuel', aan het Belgische en Nederlandse publiek. De Mindviewredactie kan je maar één raad geven: als de bliksem naar de platenboer, want het is een sterke en bijzonder lekker swingende plaat geworden. 'Black Fuel' gaat brokken maken, beste vrienden, laat daar vooral geen twijfel over bestaan. Net voor het ter perse gaan van ons lijfblad, gaven de jongens acte de présence in Brussel en verschaften ons de nodige tekst en uitleg.

'Black Fuel' klinkt uitstekend en laat ons eindelijk de echte Channel Zero horen. Zijn jullie voor 100 % tevreden over de plaat?

Franky: Niet voor 100 %, maar voor 200 %! Dit is de CD, die van Channel Zero in zijn geheel een echte groep in de letterlijke betekenis van het woord heeft gemaakt.
Xavier: Over onze vorige platen waren we telkens voor zo'n 75 % tevreden, om het bij cijfertjes te houden. De overige 25 % kon toch altijd weer net iets anders of beter gedaan worden, nooit waren we echt tevreden. Net zoals Franky, kan ik stellen dat dit precies de plaat is, die we steeds voor ogen hadden, toen we er nu zo'n klein jaar terug aan begonnen. Het resultaat is het bewijs dat we onze eigen specifieke sound en onze eigen identiteit hebben gevonden. Dit is de echte Channel Zero.
Franky: Onze eerste twee CD's klinken alsof we van een interimbureau kwamen. Het werk was af, het was goed gedaan, maar toch was het niet meer dan een klus, die we tot een goed einde gebracht hadden. We waren toen veel jonger en ook nog makkelijker beïnvloedbaar en dat hoor je er ook aan. Let op, we waren toen trots op ons werk en ik ben dat nu nog, want het was echt het beste wat we toen in ons hadden. De nummers, die we toen opnamen, kwamen ook allemaal uit verschillende periodes en waren eigenlijk het beste uit alles wat we in de jaren daarvoor geschreven hadden. Nu is het toch wel helemaal anders. 'Unsafe' was een eerste stap in de goede richting met zijn scherper en meer gericht geluid en 'Black Fuel' is tot nu toe de kroon op ons werk. Het doet goed te merken dat je een naam, of noem het zelfs begrip, begint te worden in de metal of hardrock wereld. We zijn er echt blij mee, dat we niet meer opzij geschoven worden, maar echt iets te betekenen hebben.

Na het mislukte avontuur in Connecticut lieten jullie de States voor wat ze waren en trokken met Nederlands topproducer Attie Bauw de Wisseloordstudio's in. Waarom kozen jullie precies hem en hoe was het om met iemand als Attie samen te werken?

Tino: We waren onder de indruk van zijn werk met Fight, de band van en rond Rob Halford (ex-zanger van Judas Priest). Niet zozeer het totaalconcept sprak ons aan, maar vooral het technische aspect was indrukwekkend en precies wat we zochten. Toen we vernamen dat Attie een Nederlander is en dus dicht bij huis woonde, was de keuze snel gemaakt. Zoals bij alle bands nam de platenfirma simpelweg contact met hem op en dat resulteerde in enkele verkennende gesprekken. Die paar ontmoetingen waren zeer positief. Hij is iemand die recht door zee is en direct verstond in welke richting we de plaat wilden laten klinken. We voelden ons ook onmiddellijk op ons gemak bij hem.
Franky: Hij slaagde er prima in om ons als groep tesamen te houden en het beste uit elk van ons naar boven te halen. De samenwerking was zeer intensief en toch voelden we ons vrij. 's Avonds kropen we met de glimlach op ons gezicht in bed, het was net alsof we met vakantie waren.
Xavier: Doordat hij precies wist wat we in onze mars hadden, hebben we zonder stress kunnen opnemen en dat is ook van belang voor het eindresultaat.

Ging het songschrijven gemakkelijk?

Xavier: Het was niet moeilijker of gemakkelijker, het was gewoon anders deze keer. Vroeger hadden we een jaar of meer de tijd om alles rustig uit te proberen en te herwerken. Doordat we vorig jaar echter nog regelmatig speelden en ook nog enkele festivals deden, dienden we nu de klus te klaren op een drietal maanden tijd. We namen de uitdaging aan en het lukte perfect.

Hoe ziet jullie nabije toekomst er uit? Zijn er naast de promotie al veel optredens en/of toernees in het vooruitzicht?

Franky: Er staan slechts 2 concerten vast en dat zijn deze, waarop we onze plaat aan het publiek voorstellen, nl op 3 april in de AB hier in Brussel en op 4 april in de Vooruit te Gent. Verder weten we echt niets concreets te vertellen. We wachten zo'n beetje de reacties af en laten alles op ons afkomen. Wat we wel al uitgemaakt hebben is dat we heel veel willen spelen, want uiteindelijk zijn we nog altijd een echte live band. Of dat nu als headliner of als onderdeel van een package is, weten we vooralsnog niet. We hopen enkel dat we de juiste plaat op het juiste moment gemaakt hebben en dat dit de start is van een echte internationale carriere. Vooral het buitenland is nu belangrijk. We moeten nu de totale doorbraak zien te forceren. Europa toont heel wat interesse en ook uit Australie zijn er aanvragen om daar te gaan spelen. Na onze clubtour vorig jaar, zijn we down under graag gezien. Zelfs vanuit de U.S.A. ontvangen we positieve berichten en dat is niet evident voor een Europese (metal)band. We klinken niet Europees en ook niet Amerikaans, we klinken "Channel Zero". Maar waarom niet, zou ik zeggen. We weten van onszelf dat we zeker niet minder zijn dan om het even welke andere groep, hier of ginder. We vragen alleen een eerlijke kans om ons te kunnen waarmaken.
Xavier: We zijn bereid de handschoen op te nemen om te bewijzen dat we voor niets of niemand moeten onderdoen.

'Black Fuel' wordt vergezeld door een uiterst verzorgde boekje. Wiens idee steekt daar achter?

Franky: De hoes en het bijbehorende boekje is een idee van de hele band, maar Tino deed de coördinatie en speelde voor "art director".
Tino: Bij ieder nummer probeerden we een sterk en passend beeld te vinden, dat de luisteraar kan bekijken terwijl zij/hij naar dat bepaald stuk luistert. Er zit echter niet echt een concept achter, het is gewoon een verzameling treffende foto's.

In de volgende uitgave van Mindview gaan we samen met de jongens van de band dieper in op de onderwerpen van de songs op 'Black Fuel', nu al een mijlpaal in de Belgische metalgeschiedenis.

Vorige maand lieten we de jongens van Channel Zero honderduit praten over hun nieuwe plaat 'Black Fuel'; Hoe die tot stand kwam, wat ze er zelf van vinden en wat hun verwachtingen zijn weten de aandachtige lezers dus al. In dit tweede deel laten we tekstschrijver/zanger Franky aan het woord over de teksten en de inhoud van de diverse songs. Drummer Phil B. en bassist Tino trekken zich even terug om uit te blazen tussen de interviews door en Xavier blijft bij ons om zijn frontman af en toe bij te staan. Om het jullie makkelijk te maken, houden we de volgorde van de tracklist van de CD aan. De eerste song op de dissectietafel is tevens het titelnummer en tweede single "Black Fuel". Franky schraapt zijn keel en vertelt:

"Black Fuel" is wel de titel van onze plaat, maar heeft voor de rest niets met de andere tracks te maken. In tegenstelling tot ons vroeger werk, hebben we dit keer 11 nummers geschreven, die volledig op zich staan, zonder overlappingen of verwijzingen naar elkaar en zonder centraal thema. Nu, ter zake. De song "Black Fuel" gaat over de situatie in de wereld, zoals we die vandaag kennen. Zowat alles draait rond energiewinning en dat is in de eerste plaats vooral "fuel", petroleum of aardolie dus. Die industrie heeft een zodanig vaste greep op de mens en zijn omgeving gekregen, dat het stilaan beangstigend begint te worden. Alles hangt af van die ene energiebron en dat zou in feite niet mogen. Stel dat er morgen iemand de kraan dicht draait, dan zijn binnen de kortste keren alle reserves uitgeput en ligt de ganse wereld na een paar weken op zijn gat. Met de tekst wil ik aantonen dat wij als mens een te kwetsbare en te fragiele ballon zijn, die elk moment met één serieuze prik kan uiteenspatten. De term "black" verwijst naar het negatieve, naar die allesoverheersende controle, die olie over ons heeft.

"Mastermind" gaat over het feit, dat ieder individu op zijn manier een genie is. Dit kan zowel positief, zoals een Einstein of recenter een Bob Geldhof, als negatief zijn, zoals Hitler en Dutroux. Ik bedoel daarmee dat iedereen helemaal alleen kan beslissen iets te gaan doen en in dat bepaald gegeven een "meesterbrein" te worden. Het gaat over die innerlijke kracht in elk van ons, dat eigene, dat specifieke. Niet dat iedereen het daarom ziet, maar het is er toch.

"Call On Me" is een song over verslaving en over die bepaalde gevoelens, die een afhankelijkheid van iets of iemand kan oproepen. Hij gaat dus niet alleen over drugs, maar kan veel algemener gezien worden.

"Fool's Parade" handelt over die personen, die constant hun limieten proberen af te tasten en die telkens weer proberen hoe ver je kan gaan, alvorens je eigen grenzen te overschrijden. een voorbeeld is iemand, die altijd maar weer aan 200 km per uur over de wegen raast. Op zoek naar wat? Ik weet niet wanneer, maar ooit gaat hij/zij door het lint. Dat precieze moment, net voor je begint te flippen, dat is wat ik bedoel in deze song.

"Self Control" is de meest gevoelige track op de CD en ook diegene, die mij emotioneel het meest aangrijpt. Het gaat hier namelijk over de dag dat ik vernomen heb dat mijn moeder aan kanker zou sterven. Ik heb toen een enorm harde klap gekregen. Wat ik toen voelde en door mijn hoofd ging, heb ik proberen vast te leggen in de tekst van "Self control". Het heeft wel lang geduurd, voordat ik daarover iets kon schrijven. Het gaat over puur menselijke gevoelens en dat is niet zo makkelijk in woorden om te zetten.

"Misery" is de soundtrack van Channel Zero "anno 1996". Wat wij toen allemaal meegemaakt hebben, valt aan geen mensen uit te leggen. Ons Amerikaans avontuur in Connecticut, waar "Misery" specifiek over gaat, laat een wrange smaak na, maar er zijn nog dingen gebeurt vorig jaar, die onder de noemer "miserie" kan catalogeren.

"The Hill" is zonder twijfel het vreemdste nummer op de plaat. Hoofdonderwerp zijn twijfels en tegenstellingen. Doen we iets of doen we het niet? Dat soort dingen, begrijp je? Ook de song zelf is zo'n beetje een twijfelgeval. Tot de allerlaatste dag hebben we geworsteld met de vraag of we hem op 'Black Fuel' zouden zetten of niet. Uiteindelijk deden we het toch, maar in de ultieme mix hebben we toch nog van alles veranderd.

"Love/hate Satellite" vertelt iets meer over de onderlinge strijd tussen de diverse televisiestations hier in ons land. Het is een sarcastische benadering van het eeuwige steekspel tussen VTM, BRT, VT4, RTL, RTB en nu zelfs al regionale TV. Het is niet omdat je een serieuzer imago hebt, dat je per definitie beter of slechter bent dan de rest. Ik probeer een beetje de draak te steken met het hele mediacircus hier.

"Caveman" speelt zich puur op het imaginaire vlak af. De song is volledig uit mijn fantasie ontstaan en gaat over het overlevingsinstinct van de mens. Voor het overgrote deel van ons valt er nooit iets uit de lucht en toch moeten we er steeds weer in slagen te overleven. Zoals destijds de holbewoners van alles uitvonden om hun levenskansen gaaf te houden, zo moeten er nog veel mensen dagelijks vechten om de eindjes aan mekaar te kunnen knopen.

"Put It In" heeft gokken en gokverslaving als centraal thema. Alles wordt in functie van de gokmachine gezien en de gambler gaat te werk met een niets ontziende drift om toch maar aan zijn trekken te kunnen komen. (Xavier fronst zijn wenkbrauwen en beweert dat hij altijd gedacht heeft dat de song over sex ging. Algemene hilariteit bij de rest van de groep, die inmiddels rondom ons is komen zitten)

"Wasted" gaat, net als "Mastermind", over het individuele van iedere mens. We hebben allemaal wel iets positiefs en eigens, dat niemand anders heeft. Als je dat naar voor wil schuiven moet je echter opletten als je je door anderen laat helpen. Meestal doen ze het alleen om er zelf beter van te worden en in die optiek is alles dan natuurlijk verspilde moeite.

De "Outro" tenslotte is de uitlaatklep van Phil. Het is een pure uiting van emoties, niets meer, niets minder.

De dame van de platenmaatschappij maakt ons er inmiddels attent op dat de toegemeten tijd al lang overschreden is en dat het tijd wordt dat ik ophoepel. Franky zucht en vraagt wat er nog allemaal op het (interview)programma staat. Bij het afscheidnemen herinnert hij er ons nogmaals aan dat de CD-voorstelling doorgaat op 3 en 4 april resp. in de Brusselse AB en in de Vooruit in Gent.